Tulips may cry

But they will not fall

And in a bloom's day

Some dreams may die

And far off the distance

a sigh,deffered and broken

May tickle your eardrum

And my natural lapses and lisps

You may consider

To turn into a rythemic sonous

I break it, I lacerate it

The unfolded ashpits and silence

deep wry

Flows in and out of plasma simple presents

As if they had happened

As if your skin suddenly went dry

Just like a tulip

A bony humid crack

It may cry, It may lie.

S.N.

The Shark

Mushroom growing on the roofs of the city

There, I can see some tinge of pity

They hibernate their lives away

With the dream they will live , one day

The streets crowded with set up bulbs

Full of water and essence of buds

The odd spring, this year came soon

Too soon, the blossoms went bad,one by one

This all concepts of all concepts

Is just the shark in my pool

Yet I am not enjoying my time

All of all of all of all off

Dead ends,stuck roads and alleys

Are favor,God and Man do to Eachother

With them they find meaning in One and the Other

The shark is too big in my pool

It's not on moving terms, not hunting, no teeth shining at my fish

I think it's dead and my day is already over

Before he had the chance to make me enjoy

He died in my pool and now i'm sad

A dead shark,this winter,in my pool,went bad 

Night's here,my day's set

It stinks,i can't walk out of my door

I cannot even stick out my window's head any more

The shark,poor,powerful,dead and bad

The shark is in my pool,I'm still sad.

Birth

Shameful   dark falling hair,

Belongs to abyss womb of silence

She is the only survivor of not even borns

Nine years of horning  lucid actions

Then nine months rowing the beyond

And nine days of labor

She was born dead

The fallen woman of ample trees

Whose cold and poisonous dream

Full of colors and bliss

Turned the world into a nightmare in nine consequent momments

And is in fever lying among odorous blossoms

Of the dillusionally corrupt heaven

س.ن.

خواب ديدم دوباره رفته ام به خواب

دشتي از باغ اميد سبز

سکوتي از لحظه هاي بالغ لذت عميق

خواب ديدم بار ديگر پلک چشمم مي پرد

خواب ديدم در رويا خواب

خواب ديواري کوتاه

ديواري سبز،از گياه

سر به اوج داشتم،آسمان آبي بود

زير پايم دريا و يکصد ماهي بود

ماهي زيبا،ماهي مغرور

دندانش لاي دستم گير کرده بود

ديدم کسي پشت ديوار کوتاه

کسي کز حظورش روياي من سپيد بود

گياه مي کارد پاي خاک مرده ي ديوار آسمان

موي مرا در دست خود باد کرد

دست من هم در دست او نقش داشت

Window pane diaries

Can't  you,blue and white eye of hevean

Swallow me and take me from here

Gulp me so to leave the edens of earth

For the hope that I'd be freed

Can't you at least make me one

Of the birds parashooting and gliding highest of all

Who will leave destiny to know

How a lonely life could be

Or once turn me in your arms

And hide me and my dark identity

O blue and white eye of heaven

Won't you take pity on me

And drizzle and wash away the body

Or with your snow haunt me to hibernation

The least you can do would be this

Now look being a girl what I miss

Hibernation ,let me tell you why

Not to see,nor to feel and even exist

No brain, he said, no pain to resist

Too late your honor!case is dismissed

Absoluteand vital is to persist

To keep feeding the bird you cannot be

To keep looking through the window ,you cannot see.

The season of pending colors is on

Life, with falling leaves,bare of fruit

Is put in a nutshell for the sake of helpless  feet calling

Feet, treading , crunching, the boneless dead subtly

No fooling around is possible, nor am I talking to myself

Everything's out there

Born mate to all unstable process

Knowing their zest, I feel

I can hear them longing

Like they should, they would

And they would follow in faith and fall

They would die and the season is still on

The season of"If not dead, I'll go bad".

هیچ جز حسرت نباشد کار من

بخت بد, بیگانه ای شد يار من

بي گنه زنجیر بر پایم زدند

واي از اين زندان محنت بار من

واي از اين چشمی که می کاود نهان

روز و شب در چشم من راز مرا

گوش بر در مي نهد تا بشنود

شايد آن گمگشته, آواز مرا

گاه می پرسد که اندوهت ز چیست

فکرت آخر از چه رو آشفته است

بی سبب پنهان مکن این راز را

درد گنگی در نگاهت خفته است

گاه می نالد به نزد  دیگران:

کو دگر آن دختر دیروز نیست

آه ,آن خندان لب شاداب من

این زن افسرده ی مرموز نیست.

گاه می کوشد که با جادوی عشق

 ره به قلبم برده افسونم کند

گاه می خواهد که با فریاد خشم

زین حصار راز بیرونم کند

گاه می گوید که "کو ,آخر چه شد؟

آن نگاه مست و افسونکار تو

دیگر آن لبخند شادی بخش و گرم

نیست پیدا بر لب تبدار تو"

من پریشان, دیده می دوزم بر او

بی صدا نالم که "اینست آنچه هست

خود نمی دانم که اندوهم ز چیست"

زیر لب گویم, چه خوش رفتم ز دست

همزبانی نیست تا برگویمش

راز این اندوه وحشتبار خویش

بی گمان هرگز کسی چون من نکرد

خویشتن را مایه ی آزار خویش

از منست این غم که بر جان منست

دیگر این خود کرده را تدبیر نیست

پای در زنجیر, می نالم که هیچ

الفتم با حلقه ی زنجیر نیست

آه ,اینست آنچه می جستی به شوق

راز من, راز زنی دیوانه خو

راز موجودی که در فکرش نبود

ذره ای سودای نام وآبرو

راز موجودی که دیگر هیچ نیست

جز وجودی نفرت آور بهر تو

آه ,اینست آنچه رنجم می دهد

ور کی ترسم ز خشم و قهر تو

فروغ